Verlicht de werelden

denniskeizer — Sat, 06 Aug 2011 15:18:44 +0000

In glooiend zonlicht, treffen we onszelf te midden van tuinmeubilair, in het drachtige uur van een huwelijk zo vertrouwd als de lucht, gedachteloos, lichtelijk de aarde van haar baan stotend bij elke verschuiving van onze stoelen. Haar nies ontzet een monarch een wereld hier vandaan; ze beweegt door de tuin, drie stappen richting mij en corrigeert de as waarop onze planeet draait. En ik, in mijn losgedraaide ellips was altijd in haar omloop, draaiend richting haar eindeloos doordringende landschap van een gezicht, tijdens zonnestilstand en nachtevening, tijdens sterftes, scheidingen, geboortes, verlovingen, huwelijken, de wisselende vruchtbare levens en de altijd zinloze sterftes van andermans kind. Is er een afstand sterker prikkelend dan de twee centimeter atmosfeer trillend tussen haar vingers en de mijne, zó vermogend dat het de wereld in omloop houdt? De glimwormen glimmen, doven, en glimmen opnieuw, alleen zichzelf verlichtend. Ook de sterren verkwanselen hun licht op niets anders dan de cirkelboog der tijd, en de zwarte onhoorbare andere werelden. Met elke flonkering grijpt een virus om zich heen, wordt een dorp ontstoken, en geeft een leider zich over. Met elke hartslag, wordt een planeet gedoofd en verkoeld tot ijs, waarna ze richting haar zon stort. In een verdroogde republiek waarvan we de naam nooit zullen weten, doet een verveelde instabiele onbeduidende cynische schurk met een baard -bedoeld om een groep verscheurde levenslange rebellen te verzinken-, een gevangene een voorstel: om zijn eigen leven te redden kan hij zijn medegevangenen martelen. We kunnen het ons niet veroorloven om minder van elkaar te houden. Indien opgeroepen, lenen we een laadschop uit om overlevenden op te graven, of sturen we betalingen naar de heidenen wereldwijd, als fooi om ons met rust te laten, en brengen we een minuscule planetenbaan in kaart rondom onze lantarenpaal. En op een koele nacht, met de lichtste aanraking, traceert ze langs mijn huid een boog van één enkele leven en herstelt zij de onherstelbare wereld.

Kistje met wat je nodig hebt

denniskeizer — Mon, 31 Jan 2011 11:47:17 +0000

Pa is weg en heeft dit kistje met ik weet niet wat voor mij achtergelaten. Het stond lange tijd als een boek op de boekenplank voor kookboeken, tussen ongebruikte gouden gidsen en andere onbelangrijke papieren, maar ik heb nooit iemand gebeld van wie ik het nummer niet kende, iets gekookt wat ik niet zelf kon uitvogelen, of mijn eigen leven moeten redden. Ik was acht toen ik voor het eerst ziek werd en Pa mij het kistje liet zien terwijl ik in het ziekenhuisbed lag, spelend met plastieken dinosaurussen op een landschap van door wel honderd andere kinderen gebruikte lakens. Ik was niet bang om te sterven, maar ik merkte dat mijn ouders radeloos waren. Hij heeft nooit gezegd wat erin zat. Wees verstandig met hoe je het gebruikt, jongen, zei hij. Dit kistje zal al je problemen oplossen, alleen wel maar één keer. Ik pakte mijn stekelige groene tank-achtige wezen met de wijd openstaande bek en de op een strijdknots met metalen punten lijkende staart. Pak aan, dodesaurus, zei ik tegen hem. Gedurende heel mijn roerige jeugd van verlies, beroving en pijn, van mijn ziekte, mijn ongeluk, de recuperatie van mijn longen, heb ik het kistje ongeopend gelaten. Toen mam stierf en ik een kleine amputatie moest doormaken, omwikkelde ik het kistje geheel met schilderstape in een poging de verleiding om te zien wat erin zat te verminderen. Het staat nu voor mij op de keukentafel, volledig verweesd, versleten, gescheurd, lichtelijk pathetisch. Ik drink wijn dat smaakt alsof iemand hard zijn best heeft gedaan hem lekkerder te maken. Altijd heb ik gedacht dat er wel iets ergers zou gebeuren waarbij een beetje magie wenselijk zou zijn, en nu het ergste mij overkomt, weet ik dat ik ook hier doorheen kom zonder het kistje te openen. En trouwens, ik weet wel wat erin zit. Ik geef hem waarschijnlijk door aan mijn dochter als ze hem ooit nodig mocht hebben, net zoals mijn oma hem doorgaf aan Pa.

Ben’s dubbelganger

denniskeizer — Sun, 17 Jan 2010 23:13:00 +0000

We huurden een dubbelganger voor Ben zodat de Ben, die voor de wereld noodzakelijk was, kon gaan en staan, daar waar Ben dat niet kon. Het succes bleek boven verwachting. Want vrijwel direct bleek Ben een lachertje. Hij was wezenlijk niet zo vermakelijk als zijn dubbelganger, en ondanks hij een dag ouder, later een jaar, en uiteindelijk de vader van zichzelf was, konden de dubbelgangers altijd zijn zoals Ben. De eerste -uit een vrekkige buurt geplukte en roem voorgeschotelde- Ben, kon zich snel aanpassen aan de luxe maar voelde zich vanaf het begin bedrogen omdat zijn echte talenten aan Ben waren verhuurd. We vonden een ander, en weer een ander, en het publiek hoefde geen dag zonder haar Ben. Dit hield in dat we Ben moesten afschermen van camera’s en van de roddelbladen in hun jacht naar toevallige onnozele momenten. Voor Ben, betekende dit het verruilen van zijn wereldberoemde imago voor een onvoorstelbaar verschillend maar benauwd privé leven, waar menig mens jaloers op is voor een weekend, maar niet voor een heel leven lang. Niets was te duur. Maar hij kon alleen krijgen wat op bestelling geleverd kon worden. We probeerden de markt wakker te schudden, maar product Ben was een paradigma dat elke verandering of verbetering bijna onmogelijk maakte. Verbeterde Ben’s maakten promotors zenuwachtig en kregen om de haverklap een vonnis met contractbreuk om de oren van de rechter die specificeerde wat in de toekomst “De Ben Belevenis” zou moeten zijn. Fans wisten het, en ik moet mijzelf er altijd aan herinneren dat waar ze onderzoek naar deden, een imago van Ben was. Hun beweegredenen kan ik niet begrijpen. Het behoeft geen betoog, de Bens voldeden niet. Op een avond deelden Ben en Ben een limo, ik moest mijzelf excuseren en naast de chauffeur gaan zitten, en ik vraag mij af of de dubbelganger eigenlijk doorhad wie er naast hem zat. Tegen die tijd was Ben bijna letterlijk een andere man geworden, met 200 optredens per jaar zoals Youp, die al tientallen jaren niet meer leefde, en van wie hij een fatsoenlijke reproductie was.

De Gele Gids

denniskeizer — Sun, 21 Jun 2009 20:53:30 +0000

Zouden ze een minder praktisch stel geweest zijn, dan hadden mijn ouders wellicht per ongeluk kinderen gekregen. In plaats daarvan, op een avond, voordat ik werd geboren, aan een wankele tafel in de ontbijthoek, tekende Pa een lijn op een vel van geel papier om de voor- en nadelen uiteen te zetten voor het hebben van kinderen, vervolgens op een tweede vel papier voor geen kinderen. Mam roerde de ijsklontjes door de cola-light met haar pink, openlijk meedenkend, en opperde suggesties voor Pa om te classificeren en te noteren. Met de lippen op elkaar, starend naar zijn keurige kolommen verbaasde hij zich over de verscheidenheid van inbreng van zijn vrouw, en voegde vervolgens heel vindingrijk moederlijkheid toe aan de lijst. Een gebruikelijke fout is het nalaten van een tweede vel papier, denkende dat deze overbodig zal zijn. Aan een nieuweling die deze fout maakt aan dezelfde tafel, in mijn spaceshuttle pyjama, met een lijst van weinig betekenis, legde Pa geduldig uit dat er geen tegenstelling is voor chocolade ijs, alleen alternatieven: andere smaken, verschillende toetjes, geheel ander eten, helemaal geen eten, of kauwgom, om maar een paar te noemen. Het tegenovergestelde van een rijkelijk tevreden man kan een rijkelijk tevreden vrouw zijn, of een armzalige trut. Welnu, het eten van een broodje met de niet-voorkeurs hand laat de schrijfhand vrij, dus toen zij besloten om hun geloften te vernieuwen, at ik mijn tosti terwijl ik voor Pa een lijst samenstelde voor bij elkaar blijven en één voor uit elkaar gaan. Hij nam mij dit niet in dank af en ging zitten om de lijst te bewerken. Pa’s tegenargument voor “een frisse start” overtuigde mij dat ik hem nooit heb gekend, of dat het bij deze lijsten niet gaat om het in balans houden van waarheid met waarheid. Sinds ik wist waar ze lagen, in tijden van onzekerheid, koesterde ik deze gele vellen, totdat ik mijn Pa “permanente wapenstilstand” van één zijde naar een ander vel zag verplaatsen.

Andersom

denniskeizer — Sat, 14 Mar 2009 14:02:22 +0000

Lees hardop snel, start nu, herhaal indien nodig. Ik bestuur een vitamine energiedrank vrachtwagen. Het is zo’n drankje dat eruit ziet als een geneesmiddel. Er wordt niet van je verwacht dat je het lekker vindt, wat goed uitkomt; het smaakt namelijk naar kinderhoestsiroop, alleen groen. Gouden business: Groen water, twee euro per flesje. Dat genies wat je hoort, waait jouw kant op, met medeleven van onze raad van bestuur. Dat geluid wat je hoort is mijn baas zijn stroomafwaarts klotsende water. Er is iets onsmakelijks aan het vlees en wanneer je er zo misselijk als een hond van wordt, zal deze voedingsmiddelen multinational die ik vertegenwoordig met mijn kont in deze stoel, en deze grote blauwe energie verslindende eurobiljettendrukker dat gekoeld moet worden met liters energiedrank, je naar het ziekenhuis sturen. Het doet ons denken dat de aardappel de vijand was, ons pensioen een gift; het laat ons dusdanig veel voor onze vakanties betalen dat we ze niet kunnen bekostigen. Neem een groen watertje. Je ziet er niet zo goed uit. Kom je wel aan je nachtrust? Er is een product dat wellicht helpt, altijd. Slaap is blauw, denk ik. In plaats van minder te werken en beter te eten, is er een drankje met -jawel- vitaminen! Oude vertrouwde vitaminen opgelost in oud vertrouwd water; dat moet wat waard zijn. Ik stuur de vitaminen vrachtwagen naar de zuidelijke landen en rij terug de grens over in een andere vrachtwagen met een vracht van geïmporteerd koolzuurhoudend anders iets. Ik weet niet hoe de vitaminen vrachtwagen weer naar het noorden moet komen. ‘s Nachts breng ik een bezoekje aan mijn vriendin, twee of drie keer per week, afhankelijk van het dienstrooster. Mijn vraag voor jou, wetende wat jij weet over business, plan ik mijn route om mijn vriendin te bezoeken in het wingewest, of zoals met alles, eigenlijk andersom?

Willen weten

denniskeizer — Sun, 08 Feb 2009 20:33:16 +0000

We begonnen met het uitwisselen van “duim-omhoog” gebaren, niet omdat deze onze gevoelens volledig omvatten maar omdat we pijlsnel ter aarde stortten en we een stenografisch gebaar nodig hadden voor Ja, we zullen leven; is dit niet opwindend? Ik kan je zeggen, het was prachtig, onze eenparigheid in dat moment, als een perfecte kanteloep voor een liefhebber van kanteloep die té vaak is teleurgesteld en het vertrouwen in kanteloep bijna heeft opgegeven. En niet alleen de smaak maar ook perfect van kleur, het vlees mild, zoet als een kus, gekoeld maar niet koud. We hadden beide parachutes, niet dat ik een expert ben, maar die van haar zag er niet goed uit. Dus, hoe communiceer ik hierover met haar, dat, terwijl ik niet zeker wist of haar chute een defect zou vertonen, uitsluiten kon ik het niet? Welke draaihoek van de duim maakt dat kenbaar? Terwijl ik worstelde met handgebaren, was de handgreep van haar trekkoord onbewogen eloquent. Ik wilde haar geen bevreesd gevoel geven of haar aan het koord laten trekken, dus begon ik te zwemmen in de lucht. Vooroverliggend richting aarde met mijn armen voor mij uitgestrekt en knokkels elkaar rakend in de eerste positie borstslag, boog ik lichtelijk mijn vingers om mijn lichaam in haar richting te manoeuvreren en haar hand steun te bieden. Zij maakte zichzelf kleiner en verenigde zich met mij op mijn hoogte en keek mij in de ogen (en keek mij in de ogen!) en was geduldig. In tegenstelling tot de zwaartekracht. Ik had nog tijd voor één enkel gebaar, een dat op aarde betekent Kom hier, maar in ons geval betekent, geef mij jouw hand en leef om het na te vertellen! Ik weet niet hoeveel ze ervan begreep, maar ze gaf mij haar hand en liet mij haar omstrengelen terwijl we hangend aan mijn ene chute terug naar aarde zeilden, en of die van haar open zou zijn gegaan is voor mij evenmin belangrijk als al de rest.

Onverwacht einde

denniskeizer — Sun, 23 Nov 2008 22:33:11 +0000

Ik heb deze film negenenveertig keer gezien, maar dat is niet waarom hij mij kent. Het speelt zich af in een land dat niet mijn eigen is, in een tijd die ik mij enkel kan inbeelden. Mysterieuze dingen overkomen families in tegenstelling tot families die ik ken en het is nog altijd mysterieus bij een vijftigste bezichtiging, terwijl ik exact weet wat komen gaat, en wanneer, en elke zin. Ik ben een meisje gescheiden van haar gezin door oorlog, een vluchteling geadopteerd door vreemden eveneens op de vlucht. We leven een ondergedoken bestaan van nachtelijke overtochten. Ik ben een kind met een stomp kapsel en droevige, stralende ogen, losgerukt en beroofd van haar kindsheid en haar thuis, wiens enige overtreding is dat ze meer van haar nieuwe familie houdt. Ik hoop dat mijn echte ouders en mijn drammerige kleine zus mij nooit zullen vinden. De film bekijkt mij. Hij vraagt zich af of ik ze dood wens. Hij leert mij beter kennen. Het flikkerende scherm werpt zijn brede stralen de duistere bioscoop in, zoekend naar iemand met links en rechts een lege stoel en ziet ons voor wie we zijn, en toont ons hetgeen we zien. De acteurs zijn allemaal amateurs. Ze acteren als een willekeurig iemand die je misschien op straat tegenkomt, en strompelen door hun scènes hopend dat de script hen zal redden, maar de film is een prof. Hij triomfeert altijd aan het eind, maar soms komt het einde voortijdig. Wanneer moeder vanavond de soep maakt, in een kan boven een open vlam, weet ik dat er niets anders dan uien in de bouillon zitten, de hardst werkende uien ooit uit de aarde getrokken, bleke plakjes om al de liefde te dragen die ik verloren heb. Vanavond bezorgen ze mij tranen. Ik sta op en strompel richting het uitgangsbordje. Er is hier geen oorlog in de kleurige gangen van dit bioscoopcomplex, maar er zijn wel vluchtelingen. Misschien wordt het tijd om naar huis te gaan.

Genoeg asperges

denniskeizer — Sun, 02 Nov 2008 15:23:28 +0000

Het voelt alsof ik je gisteren heb ontmoet echter er zijn al dertig jaar verstreken en op mijn leeftijd wil dat zeggen dat ik morgen dood ben, of met geluk overmorgen. Dus wat zullen we doen deze blauwe avond doortreept met grijs? Als ik een laatste avondmaal voor je kook, wil ik zeker weten dat je ervan geniet. Was je maar niet zo gecompliceerd! Je houdt van het eenvoudige genot van iets eenvoudigs, eenvoudig gedaan, ik weet het: een vis intact, van zijn organen en graat ontdaan, bestreken met boter en verwarmd tot vreugde. Dat gezegd hebbende, je houdt ook van een stuk vlees dat je mond vult met bloed en smaakt als iets dat rent voor zijn leven. Zal ik beginnen met wat eensgezind met jou is, of zal ik opnieuw proberen je geschil met asperges te laten uitvechten? Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Laten we niet ruziën met het avondmaal. Er is een tijd, of beter een leeftijd, om gevechten met aperitieven te kiezen en oorlog te voeren met desserts, maar die leeftijd ligt al ver achter ons en we hebben vrede gevonden met maaltijden. Laten we nu eens iets nieuws proberen en als we het niet meteen lusten, bewaren we het voor de kinderen. Ik heb iets achterna gejaagd in de tuin wat je misschien wel lust, al gravend zat het onder onze veranda, één dag verwijderd van intrede in ons leven; Ik denk dat het fraai zal braden. Ik heb het gecombineerd met het fruit dat ik vanachter je kast heb gefoerageerd en dat bijna in siroop was veranderd. Voordat ik klaar ben met koken, duikt er vast nog iets op, weet ik zeker. Elke kamer kan geoogst worden. We hoeven zelden boodschappen te doen, nu het seizoen is aangebroken voor alles wat we geplant hebben. De tafel is gedekt. De kaarsen flonkeren als iets nieuws. Ik sta achter je stoel in een bebloed schort klaar om je aan te schuiven.

Vrijgevig

denniskeizer — Sun, 12 Oct 2008 21:33:56 +0000

Het zal moeilijker zijn hem tevreden te stellen dan een man die niet verder denkt dan zijn binkerige voorkomen. Dat is Ellen’s mening en zij is een expert. Ik houd mijn mening voor mijzelf. Ik ben nog niet lang genoeg in dit land om het woord te voeren. Niettemin, met mijn dagboek, ben ik onbevreesd, en in mijn dromen, vergenoeg ik mijzelf in onvergeeflijke daden. Hij is zo groot als een romantisch tweezittertje. Vanuit de groepsruimte staren wij hem aan, bijeengekropen achter de deur giechelend, en ik ben van mening, maar ik zeg het niet, dat hij nooit moet gaan zitten. Rechtopstaand is hij indrukwekkend, maar neergestreken op het zitkussen van de enige stoel in onze kleine salon, met zijn hoed bungelend voor zijn knieën, ziet hij er miserabel en oneerbaar uit. Terwijl wij gniffelen, bewegen zijn ogen niet, maar één harig oor ten grootte van een tot een kom gevormde mannenhand draait onze richting op. Ik weet wie ik ben en wat voor soort mannen mij leuk vinden en ik weet ook, kijkend naar hoe hij aan de rand van zijn hoed friemelt en zijn dikke kabelspierige nek draait terwijl hij ons smoezelig wachthoekje rechtvaardigt, dat hij van ons allemaal, mij zal kiezen. Ik pakte zijn jas aan in een gesloten kamer, alleen bedoeld voor twee personen, en keek ademsnakkend naar de vorm van zijn shirt, zo licht en breed als een ski piste. Ik kwam terug toen hij zich ontdaan had van de rest. Een handdoek zou hem niet bedekt hebben, dus gebruikte hij een laken -voor mij, dacht ik, om mij te behoeden waar mogelijk. Met zijn gezicht naar beneden op de massagetafel kreunde hij wat toen mijn kleine vuisten als regendruppels over zijn schouders kletterden. Om te laten blijken dat ik er geen erg in had, kneedde ik met beide handen zacht zijn onderdanen en vertelde ik hem, in de taal van mijn dromen, over een tijd waar iedereen gelukkig was.

Gewapend

denniskeizer — Thu, 25 Sep 2008 17:17:52 +0000

Wat mij betreft, gaat geen één docent de klas in zonder verborgen wapens. Ik in ieder geval niet. Krijt is een kogel in de juiste handen. Studenten hebben geen idee wat mijn intentie is, of ik ze wiskunde bijbreng, of hoe te leven. Ze krijgen geen van beide thuis. Waar de gemeente het mis heeft is mij te verplichten om mijn revolver te verbergen: Ze laten mij het dragen om de studenten meer veiligheid te bieden; het beleid is duidelijk; dus wordt het er niet veiliger op wanneer de kinderen weten dat ik er één draag? Het geeft mij een veiliger gevoel. Hoe dan ook, het is niet dat ik deze bobbel voor lang verborgen kan houden. De kinderen waar ik mij om bekommer kunnen de olie van de cilinders ruiken, net als ik die van hen ruik de dag dat ze te slim voor mij denken te zijn. De training was een lachertje. Alsof ik niet mijn verantwoordelijkheid reeds ken, ik zou in de eerste plaats al geen vergunning willen hebben. Wat ik doe is hem tonen, om ze te laten weten dat er een gedienstige bereidheid is om bij wat ze ook mee de klas in mogen brengen, de situatie in balans te houden. Aan uw enkel vandaag, meneer? Vragen ze mij. Onder uw arm? Op uw heup? Ze krijgen het antwoord niet tot ze dit lesuur op academisch niveau volbrengen. Ik kan je zeggen dat de kinderen die we het afgelopen jaar verloren, slachtoffers waren van academisch falen. De schutters zagen het overhalen van de trekker als enige manier om autoriteit uit te dagen. Allicht kwamen ze uit gebroken gezinnen. Welk gezin is niet gebroken? Wij docenten hebben de taak een generatie op te voeden die niets is bijgebracht, maar alleen in de verkoop wordt gezet. Van mij krijgen ze nuance. Van mij leren ze dat autoriteit een kwestie is van onderhandelen. We stellen het niet alleen ter discussie, we betwisten het bestaansrecht ervan tot het zichzelf bewijst. En extra punten voor degene die het voor elkaar krijgt om de school te betreden met smokkelwaar.