Verlicht de werelden

In glooiend zonlicht, treffen we onszelf te midden van tuinmeubilair, in het drachtige uur van een huwelijk zo vertrouwd als de lucht, gedachteloos, lichtelijk de aarde van haar baan stotend bij elke verschuiving van onze stoelen. Haar nies ontzet een monarch een wereld hier vandaan; ze beweegt door de tuin, drie stappen richting mij en corrigeert de as waarop onze planeet draait. En ik, in mijn losgedraaide ellips was altijd in haar omloop, draaiend richting haar eindeloos doordringende landschap van een gezicht,

Kistje met wat je nodig hebt

Pa is weg en heeft dit kistje met ik weet niet wat voor mij achtergelaten. Het stond lange tijd als een boek op de boekenplank voor kookboeken, tussen ongebruikte gouden gidsen en andere onbelangrijke papieren, maar ik heb nooit iemand gebeld van wie ik het nummer niet kende, iets gekookt wat ik niet zelf kon uitvogelen, of mijn eigen leven moeten redden. Ik was acht toen ik voor het eerst ziek werd en Pa mij het kistje liet zien terwijl ik in het ziekenhuisbed lag, spelend met plastieken dinosaurussen op een landschap van door wel honderd andere kinderen gebruikte lakens.

Ben’s dubbelganger

We huurden een dubbelganger voor Ben zodat de Ben, die voor de wereld noodzakelijk was, kon gaan en staan, daar waar Ben dat niet kon. Het succes bleek boven verwachting. Want vrijwel direct bleek Ben een lachertje. Hij was wezenlijk niet zo vermakelijk als zijn dubbelganger, en ondanks hij een dag ouder, later een jaar, en uiteindelijk de vader van zichzelf was, konden de dubbelgangers altijd zijn zoals Ben.

De Gele Gids

Zouden ze een minder praktisch stel geweest zijn, dan hadden mijn ouders wellicht per ongeluk kinderen gekregen. In plaats daarvan, op een avond, voordat ik werd geboren, aan een wankele tafel in de ontbijthoek, tekende Pa een lijn op een vel van geel papier om de voor-  en nadelen uiteen te zetten voor het hebben van kinderen, vervolgens op een tweede vel papier voor geen kinderen. Mam roerde de ijsklontjes door de cola-light met haar pink,

Andersom

Lees hardop snel, start nu, herhaal indien nodig. Ik bestuur een vitamine energiedrank vrachtwagen. Het is zo’n drankje dat eruit ziet als een geneesmiddel. Er wordt niet van je verwacht dat je het lekker vindt, wat goed uitkomt; het smaakt namelijk naar kinderhoestsiroop, alleen groen. Gouden business: Groen water, twee euro per flesje. Dat genies wat je hoort, waait jouw kant op, met medeleven van onze raad van bestuur.

Willen weten

We begonnen met het uitwisselen van “duim-omhoog” gebaren, niet omdat deze onze gevoelens volledig omvatten maar omdat we pijlsnel ter aarde stortten en we een stenografisch gebaar nodig hadden voor Ja, we zullen leven; is dit niet opwindend? Ik kan je zeggen, het was prachtig, onze eenparigheid in dat moment, als een perfecte kanteloep voor een liefhebber van kanteloep die té vaak is teleurgesteld en het vertrouwen in kanteloep bijna heeft opgegeven.

Onverwacht einde

Ik heb deze film negenenveertig keer gezien, maar dat is niet waarom hij mij kent. Het speelt zich af in een land dat niet mijn eigen is, in een tijd die ik mij enkel kan inbeelden. Mysterieuze dingen overkomen families in tegenstelling tot families die ik ken en het is nog altijd mysterieus bij een vijftigste bezichtiging, terwijl ik exact weet wat komen gaat, en wanneer, en elke zin. Ik ben een meisje gescheiden van haar gezin door oorlog, een vluchteling geadopteerd door vreemden eveneens op de vlucht.

Genoeg asperges

Het voelt alsof ik je gisteren heb ontmoet echter er zijn al dertig jaar verstreken en op mijn leeftijd wil dat zeggen dat ik morgen dood ben, of met geluk overmorgen. Dus wat zullen we doen deze blauwe avond doortreept met grijs? Als ik een laatste avondmaal voor je kook, wil ik zeker weten dat je ervan geniet. Was je maar niet zo gecompliceerd! Je houdt van het eenvoudige genot van iets eenvoudigs, eenvoudig gedaan, ik weet het: een vis intact, van zijn organen en graat ontdaan, bestreken met boter en verwarmd tot vreugde.

Vrijgevig

Het zal moeilijker zijn hem tevreden te stellen dan een man die niet verder denkt dan zijn binkerige voorkomen. Dat is Ellen’s mening en zij is een expert. Ik houd mijn mening voor mijzelf. Ik ben nog niet lang genoeg in dit land om het woord te voeren. Niettemin, met mijn dagboek, ben ik onbevreesd, en in mijn dromen, vergenoeg ik mijzelf in onvergeeflijke daden. Hij is zo groot als een romantisch tweezittertje.

Gewapend

Wat mij betreft, gaat geen één docent de klas in zonder verborgen wapens. Ik in ieder geval niet. Krijt is een kogel in de juiste handen. Studenten hebben geen idee wat mijn intentie is, of ik ze wiskunde bijbreng, of hoe te leven. Ze krijgen geen van beide thuis. Waar de gemeente het mis heeft is mij te verplichten om mijn revolver te verbergen: Ze laten mij het dragen om de studenten meer veiligheid te bieden; het beleid is duidelijk; dus wordt het er niet veiliger op wanneer de kinderen weten dat ik er één draag?